Erkennen, erkennen, erkennen

Stel je voor dat je heel erg verdrietig bent en dat je liefdespartner lekker gaat slapen. Hoe voel je je dan? En wat zou er met je gebeuren als je de volgende keer dan je tranen inslikt en een muur om je heen bouwt?

Juist! Dan gaat er een keer een bommetje barsten, of je raakt totaal uit contact met jezelf, vlucht misschien wel in gewoonten die niet goed voor je zijn. Of erger nog...je zelfbeeld wordt lager en lager.

Toch gebeurt het heel vaak dat wij tegen onze kinderen zeggen 'hou eens op met huilen', 'wees eens niet zo boos', 'wel even lachen en vriendelijk kijken als we op visite gaan'. Of we negeren het huilen, krijsen of stampvoeten gewoon. Onbewust mag het gevoel van het kind er dan niet zijn. Hierdoor gaat een kind steeds meer in z'n hoofd zitten. We worden op die manier een 'wandelend hoofd' en raken uit contact met ons gevoel.

De kunst zit hem in erkennen. Dus wat zou je kunnen zeggen als je kleine de deur bijna inslaat omdat hij of zij patat wil eten en geen groenten? 'Ik zie dat je boos bent, ik begrijp het ook want patat is erg lekker. Doordeweeks proberen we alleen wel even groenten te eten want dat is belangrijk om goed te kunnen leren op school. Je mag best boos zijn maar we gaan dan niet de deur kapot maken.'

Het gaat erom dat de emotie er wel mag zijn, maar bepaald negatief gedrag dat eraan gekoppeld is, moet uiteraard gecorrigeerd worden.

Er zijn natuurlijk ook situaties waarin emoties worden 'nagebootst' om aandacht te krijgen. Maar dan kan je je weer afvragen waarom het kind de aandacht zo nodig heeft op dat moment.

Het vraagt soms best wat, en ik heb er ook niet altijd de kracht voor. Maar verplaatsen in de belevingswereld, de emoties erkennen en er laten zijn, is wel een hele mooie om in contact te blijven.

Heel benieuwd naar jullie ervaringen hierin!

#hetblijeei #kindercoaching #erkennen #erkenning